Nie dość, że pies był tak bardzo podobny do psa Maksa, to jeszcze miał to samo imię. Jednak... kiedy ostatni raz go widziałam wyglądał zupełnie inaczej, czy to możliwe, że aż tak się zmienił? Może.. Może w nowym mieście nie mógł mieć zwierząt i musiał go oddać? Nie, on by nigdy tego nie zrobił. Nachyliłam się do psa, ten od razu polizał mi rękę i dał się pogłaskać.
- Masz go od małego? - Zapytałam nagle, uśmiechając się lekko do psa
- Tak, co w tym dziwnego? - Spojrzał na mnie nieco podejrzliwie
- Mój przyjaciel miał, a może i ma takiego samego - Wyjaśniłam jedynie - Chociaż pewnie ciągle ma, te psy długo żyją - Uśmiechnęłam się sama do siebie. Chcąc już odejść, jednak pies pobiegł w jedną stronę, a smycz się naciągnęła przez co upadłam jak długa. Cholera, a miało wszystko pójść tak gładko
?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz